Motyle a środowisko

Wszystkie organizmy żywe, także motyle, to nieodłączna część przyrody. Więcej »

 

Środowisko naturalne

Karibu żyją w różnych środowiskach. Te z Ameryki Północnej bytują przede wszystkim w tundrze oraz w tajdze, a populacje które żyją na terenach wysuniętych nieco bardziej na południe zajmują też obszary górskie. Populacje, które żyją na północnych krańcach Arktyki są nieco mniejsze niż ich kuzyni z południa, bo żywią się karłowatą i bardzo rozproszoną roślinnością – żyją tam karibu Granta i karibu tundrowe. W wielkich lasach tajgi żyje karibu leśne, największa i jednocześnie najmniej ruchliwa ze wszystkich odmian tego stworzenia. Choć karibu odżywiają się różnie w zależności od środowiska, to jednak gdziekolwiek się nie znajdują, wszędzie jedzą w zimie porosty, które porastają wszystkie tereny północnej części Ameryki Północnej. Kuzyni karibu, renifery, żyją w Skandynawii (Norwegia, Finlandia, Szpicbergen) oraz w Federacji Rosyjskiej w bardzo podobnych warunkach jak ich amerykańscy kuzyni – również w tajdze i tundrze. Występują od 84 do 48 równoleżnika – od Elessmere aż po Sachalin, choć najwięcej jest ich w północnych rejonach Syberii. Renifery ostatnimi czasy powróciły do dzikiego życia na Islandii, gdzie przed długi czas występowały jedynie w udomowionej formie – renów.

Reprodukcja

Okres krycia u morsów przypada na styczeń i luty. Na teren gdzie odbywają się gody pierwsze przybywają największe, dominujące samice. Miejsce godów to zawsze pole lodowe – samice wybierają takie, które jest najgrubsze i wokół którego jest najwięcej pokarmu. O samicę walczy zawsze kilku samców, pokrywa ją dopiero zwycięzca, który najczęściej musi mieć co najmniej 12 lat, dopiero bowiem w tym wieku jest w stanie pokonać inne, starsze morsy. Samce morsów, te zwycięskie, siedzą w wodzie przy polu lodowym, na którym znajduje się samica, i wydają donośne dźwięki, które mają zachęcić ją do zgody do kopulacji. Jeżeli samica zaakceptuje samca, to wejdzie do niego do wody. Po pewnym czasie dojdzie do kopulacji. Ciąża morsów trwa bardzo długo, bo nawet 16 miesięcy. Morsy żyją około 40 lat, młoda samica może rodzić co dwa lata, starsza – dużo rzadziej. Poziom reprodukcji u morsów jest niezwykle niski, najniższy ze wszystkich płetwonogich i jeden z najniższych wśród wszystkich pozostałych ssaków. Mimo to morsów jest dużo – nie mają wielu naturalnych wrogów, są odporne na choroby, silne, wytrzymałe i żyją dość długo. Młode pozostają pod opieką matki przez 2-4 lata, choć byłyby w stanie poradzić sobie same nieco wcześniej.

Pożywienie

Morsy spędzają dość dużo czasu na poszukiwaniu pożywienia, co robią wyłącznie w wodzie, najchętniej w wodach przybrzeżnych, gdzie dno jest piaszczyste – mogą wówczas rozgrzebywać je i znajdywać w nim mięczaki i skorupiaki. Morsy mogą schodzić bardzo głęboko pod wodę, nawet na 150 metrów pod jej powierzchnię. Pod wodą mogą przebywać kilka minut bez żadnego uszczerbku dla swego zdrowia. Gdy nadchodzi zima i przybrzeżne wody są skute lodem, morsy muszą wyruszać na pełne morze – najczęściej około 2 kilometrów w jego głąb, czasem więcej. Gdyby pływały w wodach przybrzeżnych mogłyby zabrnąć w okolicę, z której nie mogłyby się wydostać, bowiem byłoby zbyt wiele lodu. Dlatego wolą nie ryzykować i wypływać na pełne wody. Morsy jedzą bardzo małe stworzenia, co może dziwić przy ich ogromnych rozmiarach. Morsy mogą jeść ogromne ilości małych, morskich stworzeń – naukowo zbadano w roku 1978, że 25 tysięcy morsów zjadło tyle mięczkaów, że na jednego przypadło około 18 ton pożywienia! Morsy pływają bardzo blisko dna, cały czas dotykając go swoimi czułymi wąsami. Potrafią dzięki nim bardzo sprawnie wykrywać wszystkie istoty, jakie przebywają pod powierzchnią piasku.